ما نباید یقین بکنیم که توبه مان قبول شده است . زیرا حالت غرور به ما دست
می دهد و مغرور می شویم . خدا می خواهد ما را بین خوف و رجا ء نگهدارد . کج
دار و مریز نگهدارد که ما در دلمان شعله ای برپا باشد . در قرآن می گوید :
عبادت کن تا به یقین برسی که یقین را مرگ معنی کرده اند . تازه به دوران
رسیده ها میگویند : ما به یقین رسیده ایم ، پس عبادت دیگر تعطیل میشود .
هرچیزی علامتی دارد . همین که با خدا آشتی کرده ای و یکسری کارها را کنار
گذاشته ای ، دروغ می گفتم ، تصمیم می گیرم دروغ نگویم . غیبت میکردم ،
تصمیم میگیرم غیبت نکنم . به پدر و مادرم تند نگاه می کردم ، بی احترامی
میکردم ، حالا مهربان شده ام . خود این ، علامت پذیرش است . شما بذری را
روی زمین می کاری ، بعد چند روز دیگر می بینی سبز شده است . میگویی : از
کجا معلوم زمین بذر را قبول کرده است . بذر سبز شده است . باور کنید . شما
شب قدر این بذر را کاشته ای و حالا دارد جوانه می زند . پس معلوم است توبه
ات سبز شده است و غصه نخور . باید نگران شکستن توبه باشیم .